Vertellen heeft een functie - Mijn Monumentjes

Oprechte aandacht voor jouw verhaal

Vertellen heeft een functie

Onlangs bracht ik samen met mijn man een verdrietig bezoekje. We gingen langs bij een echtpaar dat hun zoon verloren had aan een ziekte. Hoewel hij al langere tijd ziek was, kwam zijn overlijden toch onverwachts, want hij leek juist aan de beterende hand.

Met een kopje thee in onze handen luisterden we naar deze verdrietige vader en moeder. Ze vertelden over de hoop die ze eerst hadden, over hun blijdschap dat het goed leek te gaan. Over hun schrik en angst toen het toch mis ging. Over de laatste dagen die ze samen met hun zoon hadden doorgebracht en over het afscheid.

We hoefden niet veel te vragen of zeggen, want vader en moeder vertelden wel. Het viel me op hoe nauwkeurig ze wilden zijn: data en tijden waarop bepaalde dingen gebeurd waren moesten exact genoemd worden. Ze verbeterden elkaar als de details niet klopten, vulden elkaars verhaal aan met nog meer details.

Ik heb het vaker gezien: deze gedetailleerde manier van vertellen. Zowel in tijden van groot verdriet als op momenten van grote vreugde. Ga maar eens langs bij een pas bevallen vrouw, ook daar krijg je een heleboel details te horen (die je niet perse wil horen, maar dat terzijde).

Is het nu echt zo belangrijk om je bezoek precies te vertellen op welke dag en hoe laat iets gebeurde? Of de dokter nu voor of na de lunch iets kwam zeggen? Ach nee, natuurlijk niet. Zou je de verteller vragen of hij die details echt belangrijk vindt, dan zou hij meteen toegeven dat ze er eigenlijk niet toe doen.

Maar het keer op keer vertellen van het grote verhaal, in het begin nog met al z’n details, heeft een zo belangrijke functie. Het zorgt ervoor dat de emoties rond de gebeurtenis een plek krijgen. In het begin bieden de details nog houvast: de focus op de feitjes zorgt ervoor dat de overweldigende emotie enigszins beheersbaar blijft.
Maar langzamerhand verdwijnen de feitjes uit het verhaal, krijgt het verhaal steeds meer diepgang, komt er steeds meer nadruk te liggen op ‘hoe nu verder met deze grote gebeurtenis’. Wat heb ik hiervan geleerd? Hoe ga ik hiermee om? Hoe moet dit een plek krijgen in mijn leven? Wie ben ik nu, na deze gebeurtenis?

Dit emotionele proces van vertellen is vergelijkbaar met het schrijven van je levensverhaal. Ik zie daarin precies dezelfde dingen gebeuren: wanneer mensen beginnen met hun verhaal focussen ze in eerste instantie op de feiten. Zijn ze bezig zoveel mogelijk feiten te verzamelen en die gedetailleerd op te schrijven. Het geeft ze houvast in de brij van gevoelens die opkomen als ze terug kijken.

Maar het proces gaat door. Het verzamelen en weergeven van feitjes voldoet niet langer. Het leven is veel meer dan een verzameling gebeurtenissen. Het verhaal krijgt diepgang: wat heb ik geleerd? Wie ben ik geworden? Wat heb ik door te geven? En langzamerhand ontstaat zo het echte verhaal, het verhaal van je leven, het verhaal waarmee je leeft.

Zo’n proces kan zwaar zijn, zoals het rouwproces van de ouders waar ik op bezoek was ook zo intens zwaar is. Maar realiseer je steeds dat het vertellen van je verhaal een belangrijke functie heeft. Het helpt je jouw emoties een plek te geven, zodat je leert leven met jouw verhaal. Maar ook: zodat je leert geven met jouw verhaal. Jouw geleerde lessen, jouw inzichten en jouw persoonlijkheid, ze kunnen een bron van inspiratie zijn voor de mensen om je heen.

En daarom hoop ik dat je doorgaat en jouw verhaal op papier zet!


Meer tips voor het schrijven van je levensverhaal? Vraag mijn gratis e-book levensverhaal schrijven aan en krijg daarnaast nog iedere week inspiratie via de mail.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top
Schrijfkringen

Schrijfkring Afkomst

Op 6 maart 2023 start de schrijfkring Afkomst: samen met anderen lezen, nadenken en schrijven over het thema Afkomst. Meedoen? Je bent van harte welkom!

Mijn Monumentjes draait op SYS PlatformSYS Platform - Websites voor coaches