Waarom jouw levensverhaal niet op papier komt (en hoe het dan wel lukt) - Mijn Monumentjes

Waarom jouw levensverhaal niet op papier komt (en hoe het dan wel lukt)

Je houdt van schrijven. Je schrijft leven lang al en je vindt het heerlijk om te doen. Alleen dat levensverhaal op papier krijgen, dat lukt maar niet. Hoe kan dat? In dit blog laat ik je zien hoe het komt dat je drempels ervaart bij het schrijven van je levensverhaal en ik geef je 2 tips om deze drempels weg te werken.

Gewoon schrijven of je levensverhaal schrijven
Wie veel en graag schrijft, heeft daar waarschijnlijk al een soort routine in. Er schiet je iets te binnen dat je de moeite waard vindt om vast te leggen, je gaat zitten en je schrijft het op. Misschien lees je het nog eens over en pas je hier en daar iets aan en dan is het klaar.

Het kan ook zijn dat je een heel vaste routine hebt: je schrijft bv iedere ochtend of avond in je dagboek. Je gaat naar een wekelijkse schrijfclub of je schrijft iedere maand een verhaal.

Of je nu echt over je leven schrijft of juist fictie, dat maakt voor de routine van het schrijven niet zoveel uit. Het is een spontaan proces, waarbij je opschrijft wat je te binnen schiet.

Ben je van plan ‘je levensverhaal’ op te schrijven, dan hangt daar een heleboel aan vast. Dat is niet iets wat je spontaan doet. Zo heb je bv. een reden om dit te doen. Je wil iets verwerken, je wil iets doorgeven of bewaren. Je hebt er bewust over nagedacht: blijkbaar is ‘gewoon schrijven’ niet voldoende, je wil er meer mee doen en er een groter verhaal van maken. Dus gewoon gaan zitten en schrijven, dat werkt niet merk je.

Neem je er dan eens rustig de tijd voor en denk je na over je levensverhaal, dan voel je dat dit spanning oproept. Er komt emotie kijken bij het herinneren. Je hebt mooie, maar ook moeilijke herinneringen. Je krijgt vragen: waarom ging dit zo? Waarom deed hij/zij dat? Hoe had mijn leven eruit gezien als dit niet gebeurd was?
Of andere vragen: wat ga ik hiervan wel en niet vertellen? Voor wie ga ik dit opschrijven? Wat wil ik doorgeven? Die vragen en emotie rond het herinneren kunnen een verlammende uitwerking hebben, waardoor je het schrijven uitstelt.

En dan is er nog die vraag: hoe pak ik het aan? Hoe zet ik nu de gebeurtenissen in mijn leven zo op papier dat het een samenhangend verhaal wordt, waarin ik iets doorgeef? Ook deze vraag kan verlammend werken. Daar waar je normaal gesproken gewoon gaat zitten en schrijft, daar weet je nu ineens niet hoe je moet beginnen.

Ik kom terug op de vraag waar ik mee begon: hoe komt het dat je drempels ervaart bij het schrijven van je levensverhaal? Drempels die je niet ervaart als je ‘gewoon’ schrijft? Heel eenvoudig: je levensverhaal schrijven is niet hetzelfde als gewoon schrijven.

Aandachtspunten levensverhaal
Het kan zijn dat je dit een beetje flauw vindt. Je had zelf ook al bedacht dat het niet hetzelfde is. Toch vind ik het belangrijk om het nog eens expliciet te benoemen. Want veel mensen weten wel dat het niet hetzelfde is, maar doen toch net alsof het wel zo is. Ze willen dat hun levensverhaal op dezelfde manier op papier komt als hun andere verhalen: door spontaan te schrijven.

Even voor alle duidelijkheid: er is niets mis met spontaan schrijven. Er is ook helemaal niets mis met het verzamelen van zoveel mogelijk verhalen waarin je jouw herinneringen verwerkt. Als dit voor jou werkt en als dat jou veel plezier oplevert, ga daar dan alsjeblieft mee door!

Maar ben je iemand die het verlangen heeft om het verhaal van je leven vast te leggen in één groot verhaal, dan zijn er een paar aandachtspunten waar je rekening mee moet houden. Ik noem de 2 belangrijkste hier op:

Haal denk- en schrijfwerk uit elkaar
Zoals je hierboven hebt kunnen lezen, is je levensverhaal vastleggen geen kwestie van ‘ga zitten en schrijf’. Er komt denkwerk kijken bij het schrijven van je verhaal. Ik noemde het al: er komen allerlei vragen bij je op als je bezig gaat. Praktische vragen en meer emotionele vragen. Vragen waar een antwoord op nodig is om verder te kunnen.

Voor die praktische vragen spreekt dat misschien voor zich: je moet nou eenmaal een antwoord hebben op de vraag ‘hoe pak ik het aan’ om te kunnen beginnen.
Maar ook over die emotionele vragen moet nagedacht worden. Dat is nodig om te kunnen zien waar jouw verhaal zit, wat je door wil geven, hoe je geworden bent wie je bent.
Zolang er nog teveel vragen open staan, wordt het schrijven heel lastig

* Gun jezelf de tijd
Juist als je een ‘spontane’ schrijver bent, zul je misschien wel wat teleurgesteld zijn in jezelf. Jij die zo makkelijk schrijft en ook nog eens heel regelmatig, jij hebt nog steeds dat levensverhaal niet op papier.
Hopelijk heb je door alles wat ik hierboven schreef, begrepen dat het heel normaal is dat het zo gaat.

Maar ook hier geldt weer: weten dat het zo is, is iets anders dan ernaar handelen. Gun jij jezelf echt de tijd om eerst eens rustig na te denken over je verhaal? Om die lastige vragen voorbij te laten komen? Om voor jezelf te bepalen wat je wel en niet in je verhaal wilt hebben?
Ik hoop het wel. Want wanneer je dit doet, zul je merken dat het minder spannend is om te beginnen en dat je veel meer grip krijgt op het schrijfproces!


Wil je een steuntje in de rug om denk- en schrijfwerk uit elkaar te halen en rustig de tijd te nemen voor jouw verhaal? Dan is mijn 3 maanden traject De basis van jouw verhaal echt iets voor jou! Klik op de link om te zien wat dit traject inhoudt


 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen
Scroll naar top

Geïnspireerd worden bij het schrijven van je levensverhaal?

Schrijf je in voor mijn wekelijkse blog en ontvang de Checklist Levensverhaal Schrijven als welkomstcadeautje!
Klik op de knop voor meer informatie